خیره به مغاک

در همان ابتدای فیلم نمایی از جک نیکلسن داریم که به نقطه‌ی نامعلومی زل زده و ثابت بر جای مانده است؛ دوربین به سوی او حرکت می‌کند و این سرآغاز جنون اوست. اما فیلم در جاهایی از منطق جاری دور می‌شود. شاید سینمای وحشت این را نیز مدیون کوبریک باشد. وقتی وندی کشان‌کشان جک را به درون انبار مواد غذایی می‌برد، او چه‌گونه خود را خلاص می‌کند؟ صدای گریدی را می‌شنویم که به او می‌گوید از وندی شکست خورده و زن جک از او باهوش‌تر است. جک می‌خواهد فرصت دیگری به او داده شود. گریدی می‌پذیرد و سپس صدای باز شدن درب انبار به گوش می‌رسد. آیا گریدی وجود خارجی دارد؟ یادمان باشد که وندی او را می‌بیند. حتی دو نفر دیگر را هم می‌بیند که یکی مثل یک خوک لباس پوشیده است. حتی شاید اشکالی نداشته باشد که کمی جسارت کنیم و بگوییم تصویر مرد خوک‌نما و سکانس مهمانی و گفت‌وگوی جک و گریدی (فیلیپ استون) بی‌اغراق آثار دیوید لینچ را به یاد می‌آورد. در این هتل چه خبر است؟ در واپسین نمای فیلم، عکسی از یک مهمانی در انتهای دهه‌ی بیست میلادی می‌بینیم که جک تورانس با لباس رسمی در آن حضور دارد. کوبریک معماهای این‌چنینی فیلمش را حل نمی‌کند. دنی آن دو دختر دوقلو را در هتل می‌بیند. پیرزن چندش‌آور را در اتاق ۲۳۷ می‌بیند و این اوست که ظاهراً شانه‌ی دنی را چنگ زده است. پس آیا این‌ها واقعی‌اند و هتل را به تسخیر درآورده‌اند؟ در رمان کینگ تمامی این اشاره‌ها وجود دارد. حتی این گریدی است که جک را از توی انبار نجات می‌دهد. کوبریک تقریباً به طور کامل به رمان کینگ وفادار است، مگر پایانش که کوبریک آن را تغییر داده است و شاید همین باعث شد که کینگ از فیلم کوبریک راضی نباشد. در داستان کینگ، دنی به پدرش می‌گوید که فشار دیگ بخار که در زیر زمین قرار دارد، آن قدر بالا رفته که هر لحظه ممکن است بترکد. جک به‌سرعت سراغ دیگ می‌رود اما دیر شده است و دیگ منفجر می‌شود. کوبریک ترجیح داده از چنین پایانی صرف‌نظر کند و از تعقیب شبانه‌ی دنی در میان هزارتو استفاده می‌کند. دنی موفق می‌شود از هزارتو بیرون بیاید و همراه مادرش با وسیله‌ی «برف‌رو» از مهلکه فرار کنند و جک یخ می‌زند و می‌میرد.
جک نیکلسن تقریباً پس از بازی در این فیلم بود که «پرسونای شخصیت روانی» را به خود گرفت. کوبریک توانست از قابلیت‌های او به نفع فیلمش استفاده کند. نیکلسن به‌خوبی توانسته تغییر فاز جک تورانس از یک آدم عادی به یک دیوانه‌ی تمام‌عیار را با ریتم یک‌دستی بازی کند. شلی دووال به دلیل فیزیک کوچک و جمع‌وجوری که دارد، به‌سادگی می‌تواند توجه مخاطب را به شخصیت وندی جلب کند؛ که زنی بی‌پناه است و هر لحظه ممکن است جانش را از دست بدهد. او شاید کاری ساده‌تر از نیکلسن داشته است. تحولی در او صورت نمی‌گیرد و تنها بر ترسش افزوده می‌شود. میزانسن‌های کوبریک (به همراه استفاده از چاقویی بزرگ) این امکان را برای دووال فراهم کرده تا در نقش وندی به‌خوبی فرو برود. یادمان باشد او در انتها تقریباً حضوری در اوج هیجان پایانی فیلم ندارد. این جک و دنی هستند که در میانه‌ی هزارتو به بازی مرگ و زندگی مشغول‌اند. نکته‌ی آخر این‌که سال‌های دور و در زمان دانشگاه، استاد درس موسیقی ما، کامبیز روشن‌روان،تلألو را به ما نشان داد و اذعان کرد که کوبریک آن‌چنان در این فیلم از موسیقی بلابارتوک و پندرسکی استفاده کرده که اگر ندانیم موسیقی فیلمش انتخابی است تصور می‌کنیم که برای فیلمش موسیقی اریژینال ساخته شده است. موسیقی تلألو در بسیاری جاها مانند یک موسیقی اریژینال عمل می‌کند. تنها به یک نمونه توجه کنید که جک دارد در راهروی هتل راه می‌رود و با دست‌هایش حرکت‌هایی انجام می‌دهد. هر بار موسیقی دقیقاً با حرکت دستان او هماهنگ است. موسیقی «سیم‌ها» از بلابارتوک با این صحنه عجین شده است. او پیش از این نیز چنین کرده است. «چنین گفت زرتشت» در ابتدای ادیسه فضایی ۲۰۰۱ و «ساراباند» در بری لیندن را هنوز در پس ذهن داریم.

/ 1 نظر / 47 بازدید
نمايشگاه هاست www.hostexhibition.com

با سلام به شما دوست عزيز : از سايت من ديدن کنيد براي شما يک پيشنهاد خوب دارم تبديل و بلاگ شما به سايت دائمي هاستينگ رايگان هديه ما به شما با من در تماس باشين يا هو اي دي host_iran هاست,هاست رايگان,هاستينگ,فروش هاست,خريد هاست,سرور مجازي,وي پي اس با تشکر[گل] [گل]